Polska wołowina przechodzi test Korei. Mercosur musi przejść test standardów

Dostęp do rynków żywności nie jest gestem politycznym ani prostą decyzją handlową. W praktyce to długi proces, w którym liczą się audyty, dokumentacja, kontrole weterynaryjne, identyfikowalność produkcji i gotowość zakładów do spełnienia wymagań importerów. Polski sektor wołowiny podkreśla dziś, iż właśnie na takich zasadach powinien opierać się międzynarodowy handel żywnością.

Polska wołowina przechodzi test Korei. Mercosur musi przejść test standardów

Branża nie sprzeciwia się otwieraniu nowych kierunków sprzedaży. Przeciwnie — zabiega o nie, czego najlepszym przykładem jest trwająca procedura dopuszczenia polskiej wołowiny do eksportu do Korei Południowej. Jednocześnie sektor wskazuje, iż dostęp do rynku Unii Europejskiej także musi być uzależniony od realnej, sprawdzalnej zgodności ze standardami, a nie wyłącznie od deklaracji eksporterów.

Handel tak, ale nie bez kontroli

Polska branża wołowa stawia sprawę jasno: otwartość handlowa jest potrzebna, ale nie może oznaczać rezygnacji z wymagań, które od lat obowiązują europejskich producentów. W przypadku żywności podstawą nie może być wyłącznie cena ani skala produkcji, ale bezpieczeństwo, jakość, identyfikowalność i możliwość weryfikacji całego łańcucha dostaw.

Dlatego sektor wołowiny konsekwentnie wskazuje, iż problemem nie jest sam import z państw trzecich. Problem pojawia się wtedy, gdy na rynek UE mogłyby trafiać produkty wytwarzane w systemach, których nie da się zweryfikować według standardów wymaganych od producentów europejskich.

Ten argument wraca szczególnie mocno w kontekście umowy z Mercosur. Branża podkreśla, iż europejski rynek nie może być otwarty dla towarów, wobec których nie ma pewności, iż spełniają porównywalne wymagania dotyczące produkcji, nadzoru weterynaryjnego i bezpieczeństwa żywności.

Brazylia pokazuje, iż obawy nie były polityczne

Decyzja Komisji Europejskiej dotycząca Brazylii jest dla sektora wołowiny ważnym sygnałem. Brak tego kraju na liście państw dopuszczonych do eksportu określonych produktów pochodzenia zwierzęcego do UE w związku z przepisami dotyczącymi stosowania leków przeciwbakteryjnych pokazuje, iż różnice standardów nie są wyłącznie hasłem w debacie politycznej.

Dla branży to dowód, iż chodzi o realne ryzyka: bezpieczeństwo żywności, identyfikowalność zwierząt, kontrolę stosowania leków i skuteczność nadzoru weterynaryjnego. o ile Unia Europejska wymaga od własnych producentów restrykcyjnych procedur, to analogiczne oczekiwania powinny dotyczyć żywności sprowadzanej z zewnątrz.

Właśnie dlatego sektor wołowiny domaga się, aby klauzule ochronne w umowie z Mercosur nie były traktowane jako formalny dodatek, ale jako konieczne narzędzie kontroli. Ich celem nie ma być blokowanie handlu, ale ochrona rynku przed produktami, których standardów nie można rzetelnie potwierdzić.

Branża: deklaracje eksporterów nie wystarczą

Sektor wołowy oczekuje, iż dostęp produktów z Mercosur do rynku UE będzie zależał od sprawdzalnych kryteriów, audytów i skutecznej weryfikacji prowadzonej przez służby Komisji Europejskiej. To szczególnie istotne w handlu żywnością, gdzie zaufanie do systemu produkcji musi być poparte dokumentami, kontrolami i możliwością prześledzenia pochodzenia produktu.

Jak wskazuje branża, europejscy rolnicy i przetwórcy nie mogą konkurować z importem, który powstaje przy innym poziomie wymagań. o ile polskie zakłady muszą spełniać restrykcyjne normy, przechodzić audyty i udowadniać jakość produkcji, to podobne zasady powinny obejmować również produkty wprowadzane na unijny rynek.

W handlu wołowiną standardy muszą być udowodnione, a nie tylko zadeklarowane.

Korea Południowa testem dla polskiej wołowiny

Drugim ważnym punktem odniesienia jest Korea Południowa. Trwająca procedura dopuszczenia polskiej wołowiny do eksportu na ten rynek pokazuje, iż Polska jest gotowa konkurować tam, gdzie o dostępie decydują nie hasła promocyjne, ale konkretne wymagania.

Korea Południowa należy do najbardziej wymagających rynków azjatyckich. Wejście Polski na piąty z ośmiu etapów procedury, poprzedzone pozytywnymi audytami w polskich zakładach, ma duże znaczenie dla całej branży. To potwierdzenie, iż polski sektor wołowiny jest oceniany pozytywnie pod kątem jakości, bezpieczeństwa, kontroli produkcji i wiarygodności systemu.

Dla producentów i przetwórców to także sygnał, iż działania prowadzone wspólnie przez administrację, dyplomację gospodarczą i branżę zaczynają przynosić wymierne efekty.

Polska Wołowina ma być marką jakości

Otwarcie rynku to dopiero pierwszy etap. Branża podkreśla, iż aby skutecznie sprzedawać wołowinę na wymagających rynkach, trzeba prowadzić równoległe działania: budować kontakty z importerami, promować produkt, utrzymywać dialog z administracją i konsekwentnie wzmacniać rozpoznawalność polskiej wołowiny.

W tym kontekście znaczenia nabiera marka „Polska Wołowina”, tworzona przez największe zakłady mięsne i organizacje sektora. Jej celem jest wzmocnienie pozycji polskiego mięsa na rynkach, gdzie o zakupie decydują nie tylko cena i dostępność, ale również powtarzalność, certyfikowany standard, pochodzenie produktu i zaufanie do całego łańcucha produkcji.

Branża wskazuje, iż konkurencja na rynkach premium wymaga wspólnego działania. Nie wystarczy dobry produkt. Potrzebny jest czytelny standard, który importer może zweryfikować i któremu może zaufać.

Eksperci: Korea potwierdza jakość, Brazylia pokazuje ryzyko

Jerzy Wierzbicki, prezes Polskiego Zrzeszenia Producentów Bydła Mięsnego, podkreśla, iż dostęp do wymagających rynków żywności jest procesem opartym na audytach, dokumentacji i zaufaniu do systemu kontroli.

„Dostęp do wymagających rynków żywności jest procesem opartym na audytach, dokumentacji i zaufaniu do systemu kontroli. Przykład Korei Południowej pokazuje, iż polska wołowina jest oceniana przez partnerów poza Unią Europejską według wysokich wymagań dotyczących jakości, bezpieczeństwa i wiarygodności produkcji. o ile Polska przechodzi kolejne etapy tej procedury, to znaczy, iż standardy naszego sektora są czytelne i możliwe do potwierdzenia także na najbardziej wymagających rynkach.

Ta sama logika powinna obowiązywać wobec importu na rynek UE. Przypadek Brazylii pokazuje, iż zastrzeżenia sektora wołowiny do umowy z Mercosur dotyczyły realnego problemu, a nie samej obawy przed konkurencją. Skoro polscy producenci i przetwórcy muszą udowadniać bezpieczeństwo i jakość swojej wołowiny na rynkach trzecich, to żywność sprowadzana do Europy także musi być oceniana według realnych, sprawdzalnych kryteriów” — wskazuje Jerzy Wierzbicki.

„Zaufanie nie może zastępować kontroli”

Jacek Zarzecki, wiceprzewodniczący Polskiej Platformy Zrównoważonej Wołowiny, zwraca uwagę, iż zastrzeżenia branży do Mercosur od początku dotyczyły nierównych warunków konkurencji.

„Przypadek Brazylii pokazuje, dlaczego sektor wołowiny od początku domagał się realnych zabezpieczeń w umowie z Mercosur. To nie była obawa przed konkurencją jako taką, tylko przed konkurencją opartą na innym poziomie wymagań. o ile kraj posiada jedno z największych stad bydła na świecie, a jednocześnie nie ma systemu identyfikacji porównywalnego z europejskim, to nie da się udawać, iż problem nie istnieje.

Audyty i ostatnie przypadki wykrycia nieprawidłowości pokazują, iż Europa musi wymagać twardych dowodów, nie deklaracji. W handlu żywnością zaufanie nie może zastępować kontroli. Dlatego klauzule ochronne w umowie z Mercosur są konieczne – nie jako narzędzie blokowania handlu, ale jako gwarancja, iż europejscy producenci i konsumenci nie będą ponosić kosztów systemu, którego nie da się rzetelnie zweryfikować” — zaznacza Jacek Zarzecki.

Branża musi przygotować rynek jeszcze przed formalnym otwarciem

Wiesław Różański, prezes Unii Producentów i Pracodawców Przemysłu Mięsnego, podkreśla, iż Korea Południowa ma znaczenie nie tylko jako potencjalny kierunek eksportu, ale również jako potwierdzenie wiarygodności polskiego sektora.

„Korea Południowa jest jednym z najbardziej wymagających rynków azjatyckich, dlatego proces dopuszczenia polskiej wołowiny ma znaczenie wykraczające poza sam eksport. Pozytywne audyty i kolejny etap procedury pokazują, iż polski sektor mięsny spełnia wysokie oczekiwania dotyczące bezpieczeństwa, jakości i kontroli produkcji.

Dla branży najważniejsze jest dziś utrzymanie ciągłości działań: promocji, kontaktów z importerami i współpracy z administracją. Rynek trzeba przygotowywać przed jego formalnym otwarciem, aby po zakończeniu procedur polskie zakłady mogły gwałtownie przejść od rozmów do realnej sprzedaży” — mówi Wiesław Różański.

Sokołów: liczy się cały standard, nie tylko produkt

Przemysław Gostkiewicz, prezes Grupy Sokołów S.A., wskazuje, iż procedura koreańska jest ważnym sygnałem dla firm inwestujących w eksport i wspólną markę polskiej wołowiny.

„Korea Południowa jest bardzo wymagającym rynkiem, dlatego fakt, iż procedura dopuszczenia polskiej wołowiny jest już na piątym z ośmiu etapów, ma duże znaczenie dla całej branży. To wyraźny sygnał, iż polska wołowina pozytywnie przechodzi restrykcyjną ocenę pod względem jakości, bezpieczeństwa oraz wiarygodności systemu produkcji.

Dla firm takich jak Sokołów jest to potwierdzenie słuszności obranej strategii i zaangażowania w budowę wspólnej marki „Polska Wołowina”. jeżeli chcemy skutecznie rozwijać sprzedaż eksportową i konkurować na wymagających rynkach premium, najważniejsze jest wspólne działanie całego sektora. Nie chodzi wyłącznie o sam produkt, ale o pełen standard, który za nim stoi – jego pochodzenie, powtarzalną jakość, skuteczne systemy kontroli oraz zaufanie do polskiej wołowiny jako marki” — podkreśla Przemysław Gostkiewicz.

Jedna zasada dla wszystkich: standardy muszą być sprawdzalne

Stanowisko sektora wołowiny jest konsekwentne: Polska powinna aktywnie otwierać nowe rynki dla swojej wołowiny, ale równocześnie domagać się skutecznej ochrony rynku UE przed importem niespełniającym porównywalnych wymagań.

Jeżeli polskie zakłady muszą przechodzić audyty, spełniać wieloetapowe procedury i udowadniać jakość produkcji na rynkach azjatyckich, to produkty wprowadzane na rynek Unii Europejskiej również powinny podlegać realnej, egzekwowalnej i sprawdzalnej kontroli.

Brazylia pokazuje, dlaczego sektor wołowiny domaga się klauzul ochronnych w umowie z Mercosur. Korea Południowa pokazuje natomiast, iż polska wołowina jest gotowa konkurować tam, gdzie o dostępie do rynku decydują jakość, bezpieczeństwo i wiarygodność całego łańcucha produkcji.