5 godzin temu
Przepisy mówią, iż na więźnia powinny przypadać 3 metry kwadratowe. o ile jest mniej, ma prawo do zadośćuczynienia. Polska płaci takie odszkodowania po wyrokach Trybunału Praw Człowieka. Chociaż 3,75 metra to nadmierne zagęszczenie, nie ma przepisu dającego lokatorom prawo do odszkodowania. Gminy tłumaczą się, iż nie mają odpowiednich lokali. A przecież ustawa o ochronie praw lokatorów oraz ustawa o samorządzie nakładają na gminy obowiązek budowania mieszkań. Mało tego, te same gminy zapewniają deweloperom grunty pod budownictwo mieszkaniowe. Choć istnieje prawo tzw. mieszkania za grunt (część powstających w ten sposób mieszkań może być przekazana na mieszkania komunalne), gminy z tego prawa nie korzystają. Bardzo często rodziny wygrywają w sądach prawo do lokali socjalnych, ale ich nie otrzymują wyłącznie dlatego, iż gminy takich lokali nie budują i nie pozyskują.
Około 34 proc. Polaków żyje w zbytnio zagęszczonych lokalach, a na jedną osobę przypada średnio zaledwie 1,2 pokoju. Na warszawskiej Pradze-Północ o tym, iż ludzie gnieżdżą się w mieszkaniach po 10 osób w pokoju, dowiadujemy się dopiero przy okazji katastrof budowlanych. Nie ma więc powodu, żeby władza publiczna, która ma obowiązek zapewnienia mieszkań dostosowanych do wielkości rodzin, nie ponosiła konsekwencji niewywiązywania się z niego. Skoro więźniowie mogą żądać odszkodowań, nie ma powodu, aby takiego prawa nie nadać lokatorom komunalnym.
Kiedy w wyniku wyroku eksmisji z prywatnego mieszkania gmina zwleka z dostarczeniem przyznanego przez sąd mieszkania socjalnego, właściciel ma prawo do odszkodowania w wysokości wolnorynkowego czynszu. To ludzie skazani na wegetowanie w nadmiernym zagęszczeniu powinni móc skarżyć gminy do tego samego Trybunału w Strasburgu. Lokowanie rodzin w nadmiernie zagęszczonych mieszkaniach to łamanie prawa. Właścicielom rekompensuje się brak zysków z najmu. Ludziom niezamożnym powinniśmy rekompensować życie w nieludzkich warunkach.
