Kombajny John Deere’a wykryją niedojrzałe zboże. A to nie koniec nowości

2 godzin temu

Jeszcze kilka lat temu kombajn był „po prostu” dużą maszyną do koszenia i młócenia. Dziś producent z jeleniem w logo coraz częściej mówi o swoich modelach X9 i S7 jak o komputerach na kołach, kombajnach cyfrowych. Modelowy rok 2027 to kolejny krok w stronę kombajnu, który myśli, przewiduje i wyręcza operatora. Pytanie brzmi: po co i co z tego ma rolnik?

Kombajn, który widzi więcej niż operator, bo sercem zmian jest rozwinięty system Predictive Ground Speed Automation. W praktyce to automatyczne sterowanie prędkością jazdy na podstawie:

map satelitarnych biomasy i wysokości plonu,
kamer zamontowanych w kabinie,
map ukształtowania terenu.

Maszyna nie jedzie już „na wyczucie” kierowcy. Analizuje dane przed wjazdem w łan i w czasie rzeczywistym. Widzi wylęgnięte zboże, gęste chwasty, zróżnicowaną biomasę. A teraz – w modelach MY27 – dochodzi Green Crop Detection, czyli wykrywanie zielonych roślin w dojrzałym łanie.

Po co to?

Bo w praktyce rzadko mamy pole jak z katalogu. Zawsze trafi się kawałek niedojrzały, podmokły, zachwaszczony. Nowy algorytm – wspierany większą mocą obliczeniową – rozpoznaje takie miejsca i automatycznie koryguje prędkość jazdy, zanim kombajn zacznie się „dławić” albo generować straty.

Efekt? Stabilniejsza wydajność i mniej nerwowego operowania maszyną, oraz automatyczne ustawienia żniw – mniej kręcenia, więcej koszenia. Natomiast drugi filar „cyfrowości” to rozwinięty system Harvest Settings Automation.

Kombajn po wybraniu modelu, rodzaju uprawy i lokalizacji sam ustawia:

szczelinę klepiska,
prędkość rotora,
obroty wentylatora,
ustawienia sit.

Operator wprowadza tylko dopuszczalne limity:

strat ziarna,
zanieczyszczeń,
uszkodzeń.

Resztę robi algorytm.

Do dotychczasowych upraw (kukurydza, soja, pszenica, jęczmień, rzepak, ryż) dochodzą: soczewica, groch, żyto, pszenżyto, owies i słonecznik. To ważne, bo pokazuje kierunek – producent chce, aby automatyka działała nie tylko w „głównych” gatunkach, ale również w bardziej zróżnicowanej produkcji.

Dla kogo to realna korzyść?

dla gospodarstw zatrudniających sezonowych operatorów,
dla tych, którzy pracują na wielu rozproszonych polach,
dla usługodawców, gdzie każda godzina postoju to strata.

Kombajn podłączony do świata

Cyfrowy kombajn to także łączność. Modele X9 i S7 mogą być fabrycznie wyposażone w JDLink Boost, czyli satelitarny system komunikacji działający tam, gdzie telefon już nie ma zasięgu.

Dane z maszyny – wydajność, wilgotność, lokalizacja – są przesyłane niezależnie od sieci komórkowej. W praktyce oznacza to:

stały monitoring pracy,
analizę danych po sezonie,
łatwiejszą diagnostykę.

To już nie tylko maszyna, ale element większego systemu zarządzania gospodarstwem.

Aktualizacje kombajnu jak w telefonie?

Ciekawym ruchem są pakiety Precision Upgrade. jeżeli ktoś kupił S7 lub X9 z pakietem technologii Select albo Premium, może przejść wyżej – do wersji Premium lub Ultimate.

To podejście znane raczej z branży IT niż z maszyn rolniczych. Oprogramowanie i funkcje stają się produktem samym w sobie. Kombajn przestaje być „skończony” w dniu wyjazdu z fabryki.

Mechanika też nie została zapomniana

Żeby nie było – to przez cały czas stal, przekładnie i ślimaki, a nie tylko piksele.

W modelach MY27 pojawiają się m.in.:

modułowe klepiska Tru-Thresh z możliwością zdalnej regulacji,
przygotowanie pod montaż systemu HarvestLab,
elektrycznie składana drabina,
nowy ślimak wyładowczy 10,7 m,
opcjonalny większy zbiornik ziarna 20 w X9.

Większy zbiornik i dłuższy ślimak to odpowiedź na coraz szersze hedery i rosnącą wydajność. Krócej mówiąc – skoro maszyna zbiera więcej na godzinę, musi też szybciej i sprawniej oddać ziarno.

Dlaczego John Deere mówi: „nasz cyfrowy kombajn”?

Bo zmienia się filozofia. Kiedyś najważniejsze było: ile ton na godzinę? Dziś równie ważne jest: ile ton przy minimalnych stratach, przy jakim obciążeniu operatora, w jak zmiennych warunkach, z jaką jakością danych do dalszego zarządzania gospodarstwem.

Producent wprost mówi o trzech celach:

zebrać plon w krótkim oknie pogodowym,
pomóc mniej doświadczonym operatorom,
utrzymać wysoką jakość ziarna.

W realiach coraz bardziej kapryśnej pogody i rosnących kosztów pracy ma to sens. Żniwa nie wydłużają się – przeciwnie, często się kurczą. Maszyna musi pracować szybciej, stabilniej i bardziej przewidywalnie niż człowiek.

Czy to przyszłość?

Cyfrowość w kombajnach to nie gadżet. To odpowiedź na:

niedobór wykwalifikowanych operatorów,
presję czasu,
rosnące wymagania jakościowe,
potrzebę dokładnych danych produkcyjnych.

Można oczywiście powiedzieć, iż dobry operator i tak „wyczuje” maszynę. To prawda. Ale pytanie brzmi: ilu takich operatorów mamy i ile kosztuje ich czas?

John Deere wyraźnie pokazuje, iż przyszłość żniw to połączenie żelaza z algorytmem. Kombajn ma nie tylko młócić – ma analizować, przewidywać i reagować szybciej niż człowiek.