Prof. Modzelewski u Żurnalisty o męskiej emeryturze. Tego się nie spodziewałem.

oszczednymilioner.pl 5 dni temu

Niedawno obejrzałem tytułową rozmowę sprzed kilku dni. Profesor Witold Modzelewski (ten od podatków) udzielił wywiadu Żurnaliście i na pytanie

  • „To może powinniśmy podnieść wiek emerytalny w Polsce?” powiedział tak:

„On się już podniósł, teraz trzeba inaczej postawić problem , w jaki sposób ludzie, jeszcze nie pobieram emerytury, już niedługo szósty rok, jak nie pobieram emerytury i nie chcę dawać siebie za przykład, bo takich ludzi jest coraz więcej. My, o ile uwierzysz, iż sens jest w pracy, mężczyźni powinni w to uwierzyć, bo ponoć żyją dopóty, dopóki pracują, prawda? Więc to już się dzieje. My już wszyscy mamy więcej siły, nie we wszystkich zawodach, ale my mamy więcej siły, czyli jesteśmy sprawni fizycznie. Pamięta pan jak zginął Piotr Curie? Przejechały go te konie. To było w relacji francuskiej prasy. Zginął staruszek, miał 52 lata, prawda? Tak miał 52 lata i był wtedy starcem. Można było być starcem w tym wieku. Teraz można mieć 70 lat, jak żyć, jak zdrowie pozwoli się nie za bardzo wierzy we własne choroby, to można choćby popracować. To jest oczywiste, bo już tak jest, tylko trzeba inaczej. Nie w Polsce, nie przymusem, nie przymusem, przekonaj tych wszystkich, którzy chcą pracować, bo nie wszyscy będą chcieli, żeby pracowali. Daj im za to nie kija tylko marchewkę. Można im dać, będą dłużej żyli.”

Czytając cały tekst mam mieszane uczucia. Dlatego przywołałem go w całości, bo i konstrukcja i każde zdanie pokazuje temat „praca do 70-tki”, albo wręcz „praca do śmierci” w nieco innym świetle.

Zacznę od pozytywów – Dawanie kija, nie marchewki – z tym się zgadzam w 100%. Wyższy wiek emerytalny nie może być obowiązkowy na poziomie 70 lat. No i … na tym koniec zalet przemyśleń profesora.

Ponieważ reszta ociera się o kategorię bzdury roku. Po kolei.

My, o ile uwierzysz, iż sens jest w pracy, mężczyźni powinni w to uwierzyć, bo ponoć żyją dopóty, dopóki pracują, prawda? Kompletnie niezgodne z danymi. Znasz żyjących bezrobotnych i emerytów, prawda? No właśnie. Mam kumpla, który „przeszedł na emeryturę” jako 40-latek. Dzisiaj jest po 50-tce i świetnie sobie radzi. Ba, przykład sąsiada, niebieskiego ptaka, który zebrał może 5 lat pracy. Siedzi na garnuszku żony już 50-tą wiosnę, liczy ich sobie 75. Codziennie rano zamiast do pracy, drepcze po piwo i papierosy. Powtórzę statystyki: 22% mężczyzn umiera przed osiągnięciem wieku emerytalnego, praca ich nie uratowała, prawda? Średni wiek dożycia mężczyzny to 75 lat, z pewnością nie wszyscy pracują.

My już wszyscy mamy więcej siły, nie we wszystkich zawodach, ale my mamy więcej siły, czyli jesteśmy sprawni fizycznie. Kolejna brednia. Przyjaciel mojego Taty, rolnik, zmarł w wieku 65 lat. Po 50-tce wynosił z piwniczki 100 kg worki ziemniaków. Worek cementu (50 kg) brał na ramię, jakby to było piórko. No i rak zabrał go w wieku 65 lat. Znowu statystyka. Średnia wieku życia w zdrowiu (brak poważnej choroby: nowotwór, zawał, wylew, cukrzyca) mężczyzn w Polsce wynosi ok. 60 lat. Potem zaczynają się schody. W znacznie mniejszym stopniu dotyczy to profesorów, ale czy na pewno? U nich ważne jest zdrowie umysłu, jasność, klarowność, ścisłość.

On się już podniósł, teraz trzeba inaczej postawić problem , w jaki sposób ludzie, jeszcze nie pobieram emerytury, już niedługo szósty rok, jak nie pobieram emerytury i nie chcę dawać siebie za przykład, bo takich ludzi jest coraz więcej. Pamięta pan jak zginął Piotr Curie? Przejechały go te konie. To było w relacji francuskiej prasy. Zginął staruszek, miał 52 lata, prawda? Tak miał 52 lata i był wtedy starcem. Dokładnie, profesora, podobnie jak Donalda Trumpa, Jarosława Kaczyńskiego i paru innych świetnych mówców, dogonił wiek. Ich doskonałe opowieści stały się rozwlekłe, wręcz… pierdołowate. Snują jakiś wątek, za chwilę wtrącają kolejny. A te anegdoty? Z Piotrem Curie, jakaś bzdura, co wtrącenie, to nieprawda.

Po pierwsze nie żył 52 lata. Zmarł w wieku niecałych 47 lat (15.V.1859-19.IV.1906),

Po drugie nie był starcem. Widziałem jego zdjęcia sprzed śmierci (jest choćby w Wikipedii), wygląda jak wielu jego rówieśników dzisiaj (trochę wyższe czoło, broda i włosy ledwie przyprószone siwizną). Tylko strój inny.

Po trzecie, prasa francuska nie pisała „zginął staruszek”, a « La science française est en deuil » czyli „Nauka francuska pogrążona jest w żałobie” ew. „victime d’un accident épouvantable et absurde” – „ofiara strasznego i absurdalnego wypadku”, lub też « M. Pierre CURIE, le savant qui découvrit le radium”. – „Pan Piotr Curie, uczony, który odkrył rad…” choćby mój poziom francuskiego (do Rafała Trzaskowskiego mi daleko) pozwala zweryfikować prawdziwość opowieści.

Czyli właśnie w głowie profesora Modzelewskiego (jak wcześniej u prof. Pawłowicz około 70-tki, prof. Niesiołowskiego – w podobnym wieku) nastąpiły jakieś zmiany. Już nie pamięta szczegółów, ale dalej opowiada. Powołuje się na nieistniejące dane (śmiertelność mężczyzn powiązana z zakończeniem pracy, zdrowie do 70-tki), nie ma świadomości jak efekt wywoła. Dla naukowca, gigantyczny problem. Do tego dowodzi, iż zdolność do pracy drastycznie spadła. I w ten sposób dostarcza nam argumentu, aby jednak nie pracować do śmierci. Bo jednak trochę wstyd, żeby profesor tak bajdurzył.


Idź do oryginalnego materiału