Rozejm między USA a Iranem był iluzją. Rynki ponoszą tego cenę

60-dniowe zawieszenie broni między Stanami Zjednoczonymi a Iranem nigdy nie powinno być uznawane za prawdziwe porozumienie pokojowe. Oznaczało ono taktyczną pauzę w walkach o strategicznie istotną cieśninę Ormuz.

Memorandum z Islamabadu tymczasowo złagodziło natychmiastowe napięcia militarne, częściowo otworzyło korytarz żeglugowy i na krótko uspokoiło rynki. Jednak podstawowe kwestie polityczne, militarne i gospodarcze pozostały nierozwiązane.

Termin, który ukrywał prawdziwe ryzyko

Nagłe załamanie tego porozumienia przed terminem 16 sierpnia oznacza coś więcej niż porażkę dyplomatyczną. Obnaża ono słabości całego modelu deeskalacji.

Kluczowe pytanie zawsze brzmiało, czy Waszyngton i Teheran potrafią zamienić tymczasowe rozwiązanie w trwałe porozumienie.

Tymczasem memorandum okazało się działaniem krótkoterminowym, które tylko odwlekało kolejną eskalację, a nie jej zapobiegało.

Zawieszenie broni pominęło najtrudniejsze pytania

Głównym ograniczeniem zawieszenia broni było to, iż zajęło się objawami kryzysu, nie jego przyczynami. Kwestia nuklearna pozostała bardzo sporna, a zniesienie sankcji wciąż było politycznie niepewne.

Program rakietowy Iranu i zdolności odstraszania w regionie nie były częścią głównych negocjacji. Status cieśniny Ormuz w dłuższej perspektywie również pozostał nierozstrzygnięty.

Cieśnina ponownie stała się obiektem wojskowego sporu na długo przed połową sierpnia. Rynki finansowe natychmiast zaczęły wyceniać ryzyko na nowo.

Jak napięcia na morzu przerodziły się w kryzys militarny

Upadek memorandum nie wymagał długiego procesu dyplomatycznego. Sytuację gwałtownie zaogniły spory o jurysdykcję morską, ograniczenie żeglugi i nękanie tankowców.

Napięcia te gwałtownie przerodziły się w szeroko zakrojone działania wojskowe i kolejne naloty. W regionie Zatoki takie punkty zapalne mają istotne konsekwencje rynkowe.

Cieśnina Ormuz wciąż pozostaje geograficznym wąskim gardłem i ważnym punktem psychologicznym dla światowego bezpieczeństwa energetycznego.

Pierwszy szok przechodzi przez żeglugę

Ostatnie wzrosty cen ropy pokazują, jak bardzo inwestorzy pozostają wyczuleni na sytuację w regionie. Wraz z powrotem działań wojennych ceny ropy Brent wyraźnie rosną.

Jednak pierwsze poważne skutki pojawiają się też w kosztach frachtu, zwyżkujących składkach ubezpieczeń wojennych, dostępności tankowców oraz fizycznych różnicach cenowych ropy. Logistyczne podstawy światowego handlu już są pod presją.

Cena ropy Brent w ostatnim miesiącu. Źródło: Oilprice.com

Konsekwencje wykraczają daleko poza sektor ropy

Rozpad porozumienia dotknie nie tylko sektor ropy. Skroplony gaz ziemny, nawozy, surowce petrochemiczne i najważniejsze składniki przemysłowe zależą od tras przez Zatokę.

Azja okazuje się szczególnie wrażliwa z powodu uzależnienia od dostaw energii z Zatoki. Europa najpewniej odczuje ponowną presję inflacyjną przez towary energetyczne i rolno-spożywcze.

Kraje rozwijające się zmagają się z wyższymi kosztami importu, spadkiem wartości waluty oraz bardziej rygorystycznymi warunkami finansowymi.

Kryptowaluty przechodzą test płynności

Dla aktywów cyfrowych skutki są złożone, ale znaczące. Kryptowaluty często opisywane są jako zabezpieczenie przed niestabilnością geopolityczną, ale to aspekty płynności ponownie dominują, zwłaszcza na początku tego dużego szoku.

Wraz ze wzrostem cen ropy, nasileniem obaw o inflację i spadkiem globalnej skłonności do ryzyka, Bitcoin i inne kryptowaluty zachowują się jak aktywa silnie powiązane z ryzykiem. Spadają razem z rynkami akcji.

Narracja kryptowalut jako alternatywnych aktywów może nabrać siły później, szczególnie jeżeli zaufanie do tradycyjnych systemów finansowych zacznie słabnąć.

Pauza została mylnie uznana za stabilizację

Krytycznym błędem było utożsamianie braku paniki z powrotem stabilności. Tak nigdy nie było.

Zawieszenie broni dało chwilową ulgę, ale samo zyskanie na czasie nie stanowiło strategii. Ponieważ kluczowych sporów nie udało się rozwiązać przed sierpniowym terminem, rozejm okazał się tylko czasowym zawieszeniem, a nie fundamentem trwałego pokoju.

Iluzja nie polegała na tym, iż po 16 sierpnia może wrócić konflikt. Iluzja polegała na tym, iż on wcale nie zniknął.

BeInCrypto Polska - Rozejm między USA a Iranem był iluzją. Rynki ponoszą tego cenę