Fiat 500, ale nie ten, o którym myślisz. Włosi mieli też ciągnik o tej nazwie

Włoski Fiat kojarzy się przede wszystkim z samochodami osobowymi, ale przez dziesięciolecia był również ważnym producentem maszyn rolniczych. Jednym z modeli tej marki był Fiat 500, ciągnik wyposażony w trzycylindrowy silnik Diesla o mocy 50 KM. Maszyna należała do rodziny Nastro d’Oro, która wprowadziła zmiany w konstrukcji, wyposażeniu i wyglądzie włoskich traktorów i mimo upływu ponad pół wieku pozostaje interesującym przykładem techniki rolniczej z początku lat 70. XX wieku.

Fiat 500 należał do rodziny Nastro d’Oro

Historia modelu Fiat 500 wiąże się z modernizacją gamy ciągników rolniczych włoskiego koncernu. W 1968 roku Włosi zaprezentowali nową rodzinę maszyn Nastro d’Oro, której nazwa oznacza Złotą Wstęgę, która nawiązywała do zbliżającego się 50-lecia działalności Fiata w sektorze mechanizacji rolnictwa.

Nowa seria rozwijała rozwiązania znane z wcześniejszej rodziny Diamante, a za stylistykę odpowiadało studio Pininfarina, kojarzone przede wszystkim z projektowaniem samochodów. Ciągniki otrzymały charakterystyczne maski z podłużnymi przetłoczeniami, pomarańczowe elementy nadwozia oraz niebieskie części mechaniczne.

Pierwszym przedstawicielem rodziny był Fiat 550, wyposażony w czterocylindrowy silnik o mocy 55 KM. W kolejnych latach ofertę rozszerzono o model 500, a następnie 540, a poszczególne konstrukcje różniły się przede wszystkim jednostkami napędowymi i osiągami.

Według fińskiej bazy technicznej Konedata, Fiat 500 pojawił się w tamtejszej ofercie w 1971 roku. Na początku 1973 roku zastąpił go Fiat 540, chociaż zestawienie danych technicznych podaje dla modelu 500 szerszy okres występowania, obejmujący lata 1971-1980

Silnik Fiata 500: Trzy cylindry i 50 KM

Sercem Fiata 500 był wysokoprężny silnik oznaczony symbolem 8035.02. Jednostka miała trzy cylindry, pojemność skokową 2592 cmł oraz bezpośredni wtrysk paliwa. Chłodzenie cieczą pozwalało natomiast utrzymywać odpowiednią temperaturę pracy podczas długotrwałego obciążenia.

Moc maksymalna wynosiła 50 KM przy 2600 obr./min, natomiast maksymalny moment obrotowy osiągał 153 Nm przy 1500 obr./min – wartości te pokazują charakterystykę silnika, który największą moc rozwijał przy stosunkowo wysokich obrotach, ale maksymalny moment obrotowy uzyskiwał znacznie wcześniej.

Fiat stosował w rodzinie Nastro d’Oro silniki z bezpośrednim wtryskiem paliwa i rozdzielaczowymi pompami wtryskowymi i była to jedna z istotnych zmian technicznych w porównaniu z wcześniejszymi konstrukcjami producenta. W modelu 540 wykorzystano silnik o tej samej pojemności, ale zwiększono jego moc do 54 KM. Maksymalny moment obrotowy wzrósł natomiast do 160 Nm., co oznaczało poprawę parametrów bez konieczności zastosowania większej jednostki napędowej.

Skrzynia biegów i napęd Fiata 500

Włoski ciągnik otrzymał mechaniczną skrzynię biegów oferującą osiem przełożeń do jazdy do przodu i dwa biegi wsteczne – cztery najwyższe przełożenia były synchronizowane, co ułatwiało zmianę biegów podczas jazdy. Zakres prędkości wersji z napędem na tylną oś wynosił od około 2,4 do 29,3 km/h, a dostępna była również opcjonalna przekładnia z biegami pełzającymi, przydatna podczas prac wymagających bardzo wolnego przemieszczania się ciągnika.

Fiat 500 występował zarówno w odmianie z napędem na jedną oś, jak i w wersji DT, czyli z napędem na cztery koła. W przypadku odmian czteronapędowych zastosowano rozwiązania przedniej osi z przekładniami planetarnymi umieszczonymi przy kołach, co pozwalało to zwiększyć prześwit i poprawić adekwatności manewrowe.

Wersje DT wyposażano także we wspomaganie układu kierowniczego, co miało to szczególne znaczenie podczas manewrowania na podwórzu gospodarstwa oraz pracy z cięższymi maszynami zawieszanymi.

Fiat 500: Dane techniczne ciągnika

Podstawowe parametry Fiata 500 przedstawiają się następująco:

Hydraulika i wyposażenie – co oferował włoski traktor?

Fiat 500 dysponował trzypunktowym układem zawieszenia narzędzi z systemem regulacji Control-Matic, a rozwiązanie umożliwiało sterowanie położeniem podnośnika oraz regulację siłową, przydatną między innymi podczas orki.

Standardowe wyposażenie rodziny obejmowało także wał odbioru mocy i blokadę mechanizmu różnicowego tylnej osi. WOM pozwalał napędzać maszyny wymagające przekazania mocy z ciągnika, natomiast blokada mechanizmu różnicowego pomagała w sytuacjach, gdy jedno z kół traciło przyczepność.

Wydajność układu hydraulicznego Fiata 500 wynosiła 24 l/min, a ciśnienie robocze 150 barów. Podnośnik oferował natomiast udźwig 1400 kg, z możliwością zwiększenia do 1550 kg w odpowiedniej konfiguracji.

W rodzinie Nastro d’Oro wprowadzono również rozwiązania poprawiające bezpieczeństwo obsługi. Jednym z nich była blokada uniemożliwiająca uruchomienie silnika przy włączonym biegu, a modernizacji poddano także instalację elektryczną, stosując układ 12 V.

Fiat 500, a Fiat 540 i 550. Czym różniły się te ciągniki?

Choć oznaczenia modeli są do siebie zbliżone, Fiat 500, 540 i 550 nie były identycznymi ciągnikami. Fiat 500 i 540 korzystały z trzycylindrowych silników o pojemności 2,6 litra, natomiast starszy 550 otrzymał jednostkę czterocylindrową o pojemności 3,1 litra.

Fiat 550 rozwijał 55 KM przy 2400 obr./min i osiągał maksymalny moment obrotowy 200 Nm przy 1500 obr./min. – miał więc wyraźnie większy moment obrotowy niż model 500, mimo stosunkowo niewielkiej różnicy mocy maksymalnej. Różnice dotyczyły także masy – Fiat 500 w wersji z napędem na tylną oś ważył 1890 kg, podczas gdy Fiat 550 osiągał 2170 kg. Większy model oferował również podnośnik o udźwigu 1820 kg.

Fiat 540 stanowił rozwinięcie mniejszego ciągnika i zachował trzycylindrowy silnik, ale otrzymał moc 54 KM oraz moment obrotowy 160 Nm. Według Konedata zmiany wprowadzone w nowszych modelach obejmowały również wzmocnienie elementów przekładni i poprawę wydajności chłodzenia.

Bluza rozpinana „Nie dam się zaorać”

Zobacz w sklepie

Koszulka „Nie dam się zaorać”

Zobacz w sklepie

Deszczomierz Premium

Zobacz w sklepie

Deszczomierz Standard

Zobacz w sklepie