45 minut temu
Oddany do użytku w roku 2007 tunel bazowy Lötchberg w Szwajcarii, liczący blisko 35 kilometrów długości, został zaprojektowany jako dwutorowy, jednak z uwagi na poczynione oszczędności ostatecznie na części przebiegu wybudowano tylko jeden tor. Już w roku 2028 rozpocznie się jego rozbudowa do układu dwutorowego, który zapewni znacznie większą przepustowość.
Fot. By Kabelleger / David Gubler (http://www.bahnbilder.ch) – Own work: http://www.bahnbilder.ch/picture/11650, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=22765034Jednym z najdłuższych tuneli kolejowych na świecie jest oddany do użytku w 2007 roku tunel bazowy Lötchberg, który łączy kantony Berno i Valais. Decyzja o jego budowie została podjęta jeszcze w latach 80. minionego stulecia, kiedy to szwajcarski rząd podjął szereg ambitnych decyzji związanych z rozwojem transportu kolejowego, ukierunkowanych zarówno na szybkie połączenia pasażerskie, jak i ruch towarowy. Jedną z zasadniczych przesłanek była chęć uniknięcia dalszego wzrostu natężenia ruchu samochodowego w Szwajcarii. To właśnie wtedy podjęto decyzję o budowie tunelu bazowego Św. Gotarda i wielu innych inwestycjach, które zostały zrealizowane w kolejnych dekadach, zmieniając oblicze szwajcarskiej kolei. W przypadku tunelu bazowego Lötchberg zasadniczym celem było skrócenie czasu przejazdu i zwiększenie przepustowości dla ruchu cargo na korytarzu łączącym Berno z Mediolanem.
Inwestycja była drugą największą w programie NRLA (ang. New Railway Link through the Alps), w ramach którego powstał również tunel bazowy Św. Gotarda, również przebiegający w osi północ-południe. Inwestorem była spółka BLS AlpTransit, należąca do BLS Lötschbergbahn, która od 2006 roku po fuzji z Regionalverkehr Mittelland znana jest po prostu jako BLS. Liczący blisko 35 kilometrów tunel połączył Frutigen w kantonie Berno z Raron w kantonie Valais. Jednak z uwagi na fakt, iż ostateczna wartość nakładów inwestycyjnych w ramach programu NRLA przewyższyła założenia, zdecydowano się na oszczędności – duża część tunelu bazowego Lötchberg jest… jednotorowa. Dwa tory znajdują się na mniej więcej 40% przebiegu. Kolejne 40% stanowi odcinek jednotorowy z przebiegającym równolegle drugim tunelem w stanie surowym, natomiast 20% trasy składa się wyłącznie z jednego tunelu z jednym torem.
Nie potrzeba szczególnej wyobraźni, by domyślić się, iż jednotorowy układ na tak newralgicznym odcinku stanowi ogromny problem eksploatacyjny. Pociągi w każdym kierunku muszą być, mówiąc kolokwialnie, przepuszczane “stadami”, a w przypadku opóźnienia wynoszącego 7 minut lub więcej muszą czekać na kolejną “rundę” lub być kierowane na starą trasę, co w przypadku ciężkich składów towarowych nie jest możliwe. Można zatem powiedzieć, iż tunel bazowy Lötchberg stał się paradoksalnie jednym z większych wąskich gardeł na szwajcarskiej sieci kolejowej. Została już jednak nakreślona perspektywa zmiany tego stanu rzeczy. W roku 2028 ruszy bowiem długo oczekiwana budowa 2. toru.
